Wilde salie

Een van de grote vreugden van fietsen in de zomer zijn de mooie bermen in Zwolle. Wat een bloemenpracht is daar te vinden. De bermen worden goed en groen beheerd en daarom is er altijd kleur te zien. Van de prachtige krokussen in het voorjaar tot de stralende gele morgenster in de vroege zomer en de hemelsblauwe cichorei.
Het doet bijna persoonlijk pijn als de tijd dan komt dat er gemaaid moet worden. De bermen worden kortgeschoren en bloemen worden gemaaid. Natuurlijk weet ik dat dat noodzakelijk is. Bij goede groei hoort een overdachte snoei. Maar toch.Bij het stoplicht waar ik vaak langs fiets en dus ook vaak moet stoppen staat dit jaar een prachtige wilde salie. Midden in het hoge gras staan de takken met donker blauwpaarse kleine bloemen. Fijn om geregeld naar te kijken als het stoplicht op rood staat. Toen het maaiseizoen aanbrak was het wachten op het moment dat de salie gemaaid werd. Dat moment is tot nu toe niet gekomen. De berm waar de salie in staat is wel gemaaid. Maar de maaier is om deze salie heen gegaan. Hij liet de salie bloeien. Iemand, op een grote maaier, die de hele dag bermen moet maaien, heeft die ene salie gezien en is daaromheen gegaan. Heeft hij ook genoten van haar grote bloei? Heeft hij geweten van fietsers bij het stoplicht die genieten van zo’n salie? Heeft hij als methode, dat hij elke maaidag ook iets niet maait? En dat hij ‘mijn’ salie op die dag heeft laten staan? In ieder geval heeft hij oog gehad voor de schoonheid van het kleine. Hij had dat niet hoeven doen. Maar hij heeft iets gegeven aan de wereld door dat kleine wel te doen.

Het ontroert mij dat te zien. Want ik zie ook zoveel andere dingen. Vooral in de krant en op tv. In deze dagen hoor ik van aanslag op aanslag in Duitsland en Frankrijk. En zie de onrust die ontstaat, ook bij mijzelf: in wat voor wereld leven wij en hoe blijven wij mensen kalm te midden van het wereldgeweld? Word ik bang? Laten ik me leiden door angst? Ga ik me pantseren, beschermen tegen geweld? Ga ik anderen, vreemden, andersdenkenden van me weghouden om zo ook het gevaar denken te ontkomen? Al die dingen staan op mijn netvlies. Dat zie ik: zwart, haat, grenzen, argwaan, gevaar.

Maar als ik dan fiets, dan ontmoet ik de wilde salie. En met die wilde salie ontmoet ik schoonheid. En ik ben niet de enige. Want iemand anders heeft dat ook gezien. En heeft die schoonheid gezien. En heeft de goedheid gehad om die schoonheid te laten staan. Daaromheen staat zwart asfalt en daarom ook de harde wereld van voortrazende haast van auto’s en fietsen. En ook ik ga snel weer verder. Maar die wilde salie staat daar te bloeien als een teken dat een onbekend mens de kwetsbaarheid een kans wil geven. En dat dat het begin is van een weg van ontroering en betrokkenheid, van doorgaande bloei en hoop.

In een lied (liedboek 978) staat dat als volgt geschreven: ’t Is alles een gelijkenis van meer dan aards geheimenis.’ Dat die kleine tekenen van waarde zijn. Van grote waarde om op aarde te kunnen blijven leven. Met anderen, met God, en met alles wat er gebeurd. En vooral met ontroering. Te beginnen bij de wilde salie.

ds. Margo Jonker