Naar aanleiding van het Nashville document

Schrik en schaamte waren mijn emoties toen ik de kop las van de website van de NOS over het Nashville document: en dat op zondag! ‘Is dit een reactie op de open brief, opgesteld door de werkgroep ‘Op Goed Gerucht’, naar aanleiding van het synodebesluit over het homohuwelijk?’ De tweede zin van die brief luidt: ‘Wij willen uitspreken dat wij staan voor een inclusieve kerk, die geen onderscheid maakt tussen verschillende relatievormen.’ Weet dat deze brief ondertekend is door meer dan 400 predikanten, ook mijn naam kunt u daaronder vinden.

Is de vertaling van het Nashvilledocument een reactie op die brief? Het lijkt er wel op. Als dat zo zou zijn, dan krijgt het een kinderachtig karakter. De uitspraak ‘waarom reageert de scriba van de PKN wel op dit document en niet op de open brief van Op Goed Gerucht?’ (dagblad Trouw, dinsdag 8 januari) onderstreept dit karakter. En ondertussen heeft dit document de afgelopen etmalen veel schade berokkend. Er zullen mensen zijn die zich – op de rand balancerend – nu definitief uit laten schrijven. Het imago van de kerk als fenomeen, dat al behoorlijk gebutst is, loopt nog meer deuken op. De zorgvuldig opgestelde, tegelijk duidelijke brief van Op Goed Gerucht dreigt overschaduwd te worden. Is dat het doel?

Ja, collega’s van het Nashville document: ik weet wat er in de Bijbel staat! Ik weet ook dat de grote hoeveelheid Bijbelschrijvers ieder individueel in een bepaalde tijd, en in een bepaalde politiek-sociale context leefde. Inderdaad de Bijbel is duidelijk, bijvoorbeeld: ‘oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt’ (Mattheus 7, 2; Lucas 6, 37).
Ik weet ook dat er in Genesis 1, 27 staat dat Hij voor de mens man en vrouw schiep. Althans, zo vertaalt de NBG ’51 vertaling de woorden zachar en nekeevah. De Nieuwe Bijbel Vertaling en ook de Herziene Staten Vertaling vertalen deze woorden echter niet met man en vrouw, maar met mannelijk en vrouwelijk. Kennelijk is die lijn niet zo scherp!

Wist u dat ik – als man! – thuis de was verzorg? Een – qua beeldvorming – vrouwelijke activiteit. Ik doe het van harte. Ik vind daarin geestelijke rust. Er zit zelfs een christelijke deugd in: iets wat vuil was, mag opnieuw beginnen.

Nee, die lijn tussen man en vrouw is niet zo helder. Het is soms mannelijk, soms vrouwelijk. Zoals Rembrandt in zijn schilderij de Vader van de verloren zoon zijn zoon laat omarmen: de ene hand is ruig, ruw, mannelijk, de andere hand is zacht, glad, vrouwelijk. God, de Vader, is mannelijk en vrouwelijk, samen vormde Hij de mens.

In april 2016 mocht ik het huwelijk van twee jonge mannen zegenen. Het werd een prachtfeest! Na afloop kwam er een jonge man op me aflopen, die – vernam ik later – in het verleden een jonge vrouw was. Hij zei: ‘wist u dat ik nog nooit een kerkdienst heb meegemaakt? Ik vond het prachtig, dank u wel!’

In het midden van het land doet een jongeman van 17 jaar, die als meisje naar de Kindernevendienst ging, verslag waarom hij zijn geloofsbelijdenis heeft uitgesproken. Hij zegt op de website van Lazarus.nl:
Ik werd met open armen ontvangen. Door dit warme welkom voel ik mij thuis in mijn gemeente. Ik vind hier een veilige plek om mijn relatie met God op te bouwen. Hierdoor wist ik afgelopen jaar zeker dat ik belijdenis wilde gaan doen.

‘Gij allen zijt immers één in Christus.’ (Galaten 3, 28).

Ds. Cor Baljeu